Tranen met tuiten bij het tankstation
21 maart 2018 

Tranen met tuiten bij het tankstation

7.30. Nog even met de kids een ontbijtje eten (in ons geval een bordje heerlijk dampende pap), iedereen wat te drinken en nog even kletsen. De tasjes voor school staan klaar incl gevulde beker en nieuwe gymschoenen voor mijn dametje. Stapeltje voetbalkleding voor vanmiddag en ook het huiswerk wat gemaakt moet worden ligt keurig klaar op tafel. Ik ben onmisbaar vandaag thuis.

7.40 Pak ik alles bij elkaar, zoen m’n kids en vriendlief en besluit onze gezamenlijke pinpas thuis te laten aangezien laatstgenoemde zijn pas kwijt is en anders geen geld heeft (#is ie ook eens afhankelijk van mij voor geld ;-) )en ik toch nog een zakelijke pas (zonder bekende pincode overigens) en prive-pas heb.

7.45  met gekrabde ramen onderweg. Gezonde wedstrijdspanning; vandaag de eerste van 3 lesdagen echografie voor bekkenfysiotherapie. Een groep onbekende collega’s, hoogstwaarschijnlijk dames, die wellicht toch wat meer ervaring hebben dan ik met de te behandelen problematiek en vast keurig netjes 10minuten van tevoren aanwezig zijn om nog even rustig een kopje thee te drinken om fris aan de opleiding te beginnen. Onder het mom van de groepsdynamiek en een goede eerste indruk wil je dan niet te laat komen. En omdat ik eerder strak op tijd ben, dan 10min te vroeg, had ik alles zo netjes mogelijk voorbereid. Mij kon niets gebeuren. Kom maar door met alle informatie! En vol enthousiasme ging ik richting Vianen.

Verwachte aankomsttijd volgens de navigatie: 8.45. Wow! Top! 

8.10: mmmmmm vol de file in… stapvoets… Er gaat een piepje. Tank bijna leeg dus ach, er is toch file, laat ik even gaan tanken. Tank vol.

Dubiotje: koffie meenemen? Nee kost tijd. Laten we het lot niet tarten. Afrekenen. Ik stop mijn pas erin, voer mijn pincode in en wacht… AFGEBROKEN… Tja zegt de beste man, opname limiet bereikt… Huh? Er staat echt ruim voldoende op! Meine gute! Nog een keer proberen. Idem… Ik maak geld over met internetbankieren (thank God voor het internetbankieren via de telefoon). “Pfoe, gelukkig is er internetbankieren! Anders stond ik hier toch een beetje peentjes te zweten!” zeg ik tegen de meneer achter de kassa. “Ja dat is prettig he!”, zegt hij. Maar helaas. Foutmelding blijft. Ik voel de tijd wegtikken en zie de file nog een tikkie slomer gaan rijden… Een dame van het pompstation stelt voor dat ik het op haar rekening mag overboeken en dat zij het dan vervolgens betaalt voor mij (hoe aardig is dat!). Helaas. Je kunt geen geld overmaken zonder randomreader naar een onbekende rekening… Ik voel de spanning in mijn lijf verder oplopen. Wat moeten ze wel niet van me denken? (eh niet zoveel, er komen hier ook truckers incl bouwvakkersdecolete). Shit, daar gaat mijn speling. Te laat op mijn eerste dag! Nu ben ik dat meisje (ik denk dat ik tegenwoordig wel een vrouw zou worden genoemd door eerstejaars studenten…) die de eerste dag te laat kwam om vervolgens de basis van echografie te missen.

Hoe moet dit nou? Ik bel vriendlief. Ik heb ergens een vodje met cijferreeksen waardoor ik de pincode van mijn zakelijke pas weet en dan is alle ellende klaar en kan ik verder. Dan komt vast alles goed.

En dan: BAM. Zodra ik mijn liefste aan de lijn heb voel ik dat de spanning overgaat in tranen. Daar sta ik. Tussen de truckers met bouwvakkersdecolete (relaxt met bakkie koffie), dames met mooie hakjes en mannen in pak die in en uitrennen, te huilen. Als een klein kind. Zonder geluid maar wel snikkend.

“Oh Sufk*t” denk ik bij mezelf (om maar even lekker in de bekkenfysiotherapie hoek te blijven). Sta je hier… Waarom kun je nou niet even die kortsluiting in je hoofd managen en gewoon rustig blijven? Of in ieder geval die tranen binnen houden… Vriendlief is rustig. Zoekt het papiertje en vraagt ondertussen wat het ergste is dat er kan gebeuren (wat denk je zelf!!!! Dat ik te laat kom natuurlijk!!! ). Ik voel dat ik me iets meer ontspan en hoop dat het goed komt. Hij noemt de cijfers. Ik herken… niets. Vraag hem ze nogmaals op te noemen en voel de chaos weer opkomen. Misschien moet ik nog een poging doen met mijn prive-pas en, incl betraande ogen, probeer ik het nog eens. Helaas… Ik hang vriendlief op en vraag of ik wellicht een uitgestelde betaling kan doen. Voor deze keer. (Ik was ook niet echt van plan dit vaker te laten gebeuren maar vooruit).

Ik stap in mijn auto en zie mijn aankomsttijd: 9.19. Knap hoor. Het is 8.40 en ik ben nog niet eens voorbij Barneveld. Chapeau. Ik rij de file weer in en vervolg in wisselende snelheid mijn reis. Te laat kom ik zeker. Dus ik kan nu maar beter op m’n gemakje een podcast luisteren nadat ik heb gebeld dat ik te laat kom. Ik zie van alles langs me gaan over de vluchtstrook: 3 politieauto’s, een sleepwagen, een ambulance. 15 Minuten later zie ik de restanten en betrokkenen van een ongeluk en denk aan de woorden aan de telefoon: Wat is er het ergste wat er kan gebeuren?

Het ergste dat mij is overkomen vandaag, is dat ik vooraan kon gaan zitten. Omdat ik dus dik te laat was (net als die andere 2 die op de voorste rij zaten bleek tijdens de koffie) terwijl de rest een voorstelrondje deed. Maar de leraar begroette me vrolijk en stelde zich vriendelijk aan me voor; Stephan. Het balen en het irriteren aan mijn onvermogen mezelf bij elkaar te houden bij dat tankstation gaat nog even door mijn hoofd, maar die ruimte wordt snel ingepikt door enthousiasme door de Rotterdamse grapjes van de leraar en omdat we zo gaan echo-en. Hoe tof?!

Dat ik er vervolgens aan het eind van de dag achter kwam dat de leraar eigenlijk Vincent heette, neem ik dan wel op de koop toe :-). #Je moet ook niet te laat komen bij een cabaretier.

 

Reactie plaatsen