arrow_drop_up arrow_drop_down
Net toen ik het had...
16 december 2020 

Net toen ik het had...

Ik heb een onverzadigbare drang naar structuur in mijn leven en in mijn gedachten. Onverzadigbaar omdat het steeds toch niet helemaal lijkt te lukken om de structuur te houden omdat het simpelweg eigenlijk ook niet bij me hoort. Onverzadigbaar omdat mijn gedachten simpelweg nooit uitstaan. Het nooit rustig is in mijn hoofd. En de grote vraag is;  moet ik dat eigenlijk wel willen? Dat temperen van die chaos?

Herken jij ook dat wellicht je grootste kwaliteit (bij mij creativiteit) aan de andere zijde je allergie (chaos) in zich heeft? Hoe ga jij daarmee om?

Soms denk ik dat HET antwoord gevonden heb. Maar dan…

Na een leegloop van opgebouwde wanhoop waar ik weken maar zeker de laatste dagen naartoe had geleefd, wist ik het. Nu had ik het echt helemaal bedacht. Dit was hoe ik het ging oplossen: hoe ik mijn onrustige gevoel dat altijd latent aanwezig is en minimaal eenmaal per maand even flink langs komt waaien, ga temperen. Ja echt hoor, dit was de manier hoe ik het ging doen. Dit plan gaf me rust, gaf me structuur en ook ruimte. Ja, dit keer is het niet een oplossing voor even maar echt voor aaaaltijd.

Als ik me zo voel, merk ik dat ik word geïnspireerd door anderen, door vormen en kleuren om me heen. Ben ik me bewust van het ruisen van de wind en de zon die op het snoetje van mijn kinderen schijnt. Ik heb de rust en de ruimte om de moeder te zijn die ik wil zijn, maar heb ook de rust en de ruimte om de ambities binnen mijn vakgebied waar te maken. De rust om de onrust in mijn kleine bestaan te temperen. 

Maar net toen ik de grip dacht te hebben…. Kwam de onrust weer. 

Georganiseerde chaos

Georganiseerde chaos is het hoogst haalbare in mijn bestaan. Dit inzicht klinkt wellicht wat zwaar of depri maar dat valt reuze mee. Daarbij, de andere zijde van deze medaille is een heel positieve. Creativiteit is vaak voortvloeiend uit chaos. En in de tussentijd weet ik best van mezelf dat ik iemand ben die goed dingen kan creëren. Nieuwe plannen bedenken, nieuwe ideeën, bruisen van energie! Dat is mijn kracht en dat is wat ik bij mezelf herken, maar ook hoe anderen mij kennen en omschrijven. Mijn hoofd staat nooit stil. Mijn gedachten liggen nooit plat.

De onrust in mij is zowel mijn kracht, als mijn vijand. 

Maar als het bij mij hoort, waarom heb ik dan niet de beschrijving om die rust te vinden dan wel om te leren omgaan met die chaos? Was toch een kleine moeite geweest? Als het me nu, na 14 jaar werken en 10 jaar moeder zijn nog niet is gelukt…

Inspiratie

Vaak lees of hoor ik iets waar ik wat mee wil. Een instrument leren is goed voor het jong houden van je hersenen (aldus  Erik Scherder), een beetje op voeding letten heeft veel effect op je hormonen, darmen en gemoed (aldus de halve wereld als ik vriendlief geloof), buiten bewegen zorgt voor aanmaak van antistress hormonen en diezelfde stress heeft invloed op zowat ieder proces in je lichaam als ook op niet kunnen afvallen, snaaibuien hebben en het hebben van een slechte adem en vertraagd herstel. Ik wil zo goed mogelijk voor mijn lichaam zorgen. Niet alleen voor nu maar ook voor de lange termijn.

Onrust zorgt dat het gaat kriebelen

Als het begint te borrelen moet het gebeuren. Dan moet er iets creatiefs gebeuren; een muurtje schilderen, een schilderij maken met Bob Ross (moet je een keer doen, je voelt je direct de nieuwe Rembrandt), boetseren, kleien, muziek maken. En omdat ik het ook belangrijk vind dat mijn kinderen muzikaal iets mee krijgen, heb ik de wens van mijn dochter om viool te leren spelen vorig jaar in vervulling laten gaan. Om dan zelf ook maar weer eens wat muzikaal's te doen (ik speel bugel en saxofoon) besloot ik met haar mee te gaan. Madam zelf was er naar een paar maanden wel klaar mee toen bleek dat je toch echt iedere dag moet oefenen om het een beetje onder de knie te krijgen. Maar, waar je aan begint maak je af en dus heeft ook zij het jaar keurig volbracht. Omdat ik onze muziekjuf zo lief, leuk, aardig en ontzettend fijn vind durfde ik niet net als Mara na het eerste jaar te stoppen en ging ik door. Maar man, wat een ingewikkeld muziekinstrument is een viool! Je ene hand op de snaren, je andere hand aan de stok, maar wel ontspannen, schouders laag, hand openen, vingers rond, je vingers net iets hoger, net iets lager. En dan heb ik het nog niet eens over muziek stukken zonder drie kruizen spelen; wat voor viool spelen de basis is. Het voelt als moeten om te oefenen. De lol van muziek maken kwam maar niet. Waar je op een piano zo een mopje wegspeelt, gebeurd dat niet een twee drie op een viool. 

Wat als iets het toch niet is?

Tja, En dan krijg je te maken met de tweestrijd: mijn norm en waarde om datgene waar je aan begint ook netjes af te maken en tegelijkertijd ook dat gene doen waar je eigenlijk heel blij van wordt. Wat voort de boventoon? Wat mag winnen in deze? Na uren van oefenen, mezelf ertoe zetten te spelen, maar nog steeds niet het genot te hebben gevonden heb ik de knoop door gehakt: ik stop. Even dat gevoel van opluchting.

Een keuze maken, welke ook, voelt toch een beetje als een overwinning.

Dat moment waarop je stopt met de borstvoeding. Je toegeeft aan jezelf; het is okee, het is klaar. Zo fijn! Ok. Ik heb het. Ik stop. Rust?

Wat zullen ZE wel niet denken?

Maar dan komt bij mij meteen een andere kwelling: wat zullen ZE wel niet van me denken…. Oké Suus, je bent nu 36, misschien is het tijd dat je dat nou eens een keertje los gaat laten. Dat je eens voor jezelf gaat beslissen wat belangrijk is. Dat je voor jezelf gaat bepalen waar jij blij van wordt. 

Werk gerelateerde onrust.

Tja en hoe doe je dat dan in je werk zul je je afvragen? Ik heb altijd gehad dat ik alle facetten van mijn vakgebied heel interessant vind. Toen we in onze vorige praktijk de wens hadden dat iedereen een master zou gaan doen heb ik vrijwel alles de revu laten passeren: sportfysio; leuk! Manueel therapie: Ja zou me ook liggen en erg interessant. Kinderfysio: enig. Bekken: deels gaaf maar wel ook een deel te mutserig ofzo. Voordat ik mezelf serieus de vraag van specialiseren had gesteld had ik al eens bij masters meegekeken: bij Ellen Hemler voor de kinderfysiotherapie en bij Aafke Gussenhoven voor de bekkenfysiotherapie. Ik heb me er uiteindelijk nooit aan gewaagd; 1 specialisatie. Ik heb me wel gespecialiseerd in alles wat met zwangeren, jonge moeders en sport te maken heeft. Alleen is dat dan weer geen master in ons land ;-).

Ik begin onwijs veel, de ideeën bruisen altijd volop. Maar het doorzetten van dingen is voor mij echt lastig.

Niet zozeer het plan afmaken. Ik ben erg goed in het bedenken, opzetten en uitvoeren van een eerste versie van iets. Maar vervolgens het blijven herhalen van het zelfde kunstje, daar ben ik niet voor gemaakt. (Ik zou een team moeten hebben.)

Kwaliteiten

Hoe hou je je bedrijf dan op de rit kun je afvragen. Ik geef toe. De chaos zorgt er vaak voor dat ik twijfel over hoofd- en bijzaken. Moet er niet ook een online product komen. Zal ik meer focussen op 1 op 1, want ik hou van het intensere contact. Moet ik niet minder vast momenten creëren. Zal ik misschien…. Argh. Teveel keuzes.

Maar er is 1 rode draad. 1 ‘Product' dat ik altijd wil houden en hebben. Er is iets wat mij onuitputtelijk blij maakt en energie geeft. En dat zijn de dames die ik training geef. En, ik vind het heerlijk dat ik het niet allemaal alleen hoef te doen en mijn gekkigheid nu lekker kan delen met Anouk. Maar buiten het hebben van een sparringspartner; de zwangere  dan wel jonge moeders die steeds weer met hun verhalen bij me komen en van wie ik een klein kijkje in het leven mag krijgen.

Dat leven dat me zo interesseert: het leven van een jonge moeder dan wel een vrouw die moeder gaat worden.

Herkenning en erkenning

De struggles die ik heb gehad, en nog steeds heb, en herken bij andere vrouwen. Misschien is het wel dat zij me het gevoel geven, dat ook ik het niet zo slecht doe. Het vinden van een stukje erkenning en herkenning. Het waarde kunnen toevoegen aan hun leven aan de fase waarin ze op dat moment verkeren. Een meerwaarde zijn voor een ander. Steeds meer kom ik er achter dat dit wellicht helemaal niet alleen maar vanuit je professie hoeft. Dat, wanneer het beroep dat je hebt gekozen je passie is, het wellicht wel kan zorgen dat het jouw pluspunt, jouw kwaliteit in je naar boven kan halen, maar dat het niet gezegd is dat je die kwaliteit per se enkel en alleen binnen jouw professie zou kunnen laten shinen.

En juist dat. Dat laatste. Daar ben ik nog steeds een beetje zoekend naar. Mag ik, durf ik, kan ik mijn professie loslaten en mijn passie verder uitbreiden. Ik wil dansen in de regen,  niet in strakke pasjes. Kleuren, niet binnen de lijntjes.  Ik wil muziek maken, vanuit gevoel. Met mijn kop boven het maaiveld. Met mijn snoet in de schijnwerpers. Ik wil mensen slimmer maken. Mensen energie geven. En ik wil graag geïnspireerd worden door anderen. Verhalen vanuit passie, die wil ik horen. Al gaat het over het sufste onderwerp: als iemand er met passie over spreekt maakt het me intens blij.

Inzicht. 

En net toen ik het had, wist ik nog steeds niet helemaal wat ermee te doen. 

Moet ik eens buiten de gebaande paden? Zal ik durven los te laten en nieuwe deuren te laten openen?

Ik zal nog heel vaak met iets nieuws starten. Er zullen ook weer plannen worden afgeschreven. Ik zal nog veel muurtjes verven om ze vervolgens weer over te schilderen. Maar het inzicht dat het kunnen delen van energie en kennis voor mij van levensbelang is; dat is een inzicht dat ik heb. En niet meer loslaat.

Heb jij het inzicht al?

Reactie plaatsen