Ik ben eruit. Dit is waarom vrouwen onderling zulke 'bitches' kunnen zijn. Keuzes.
25 april 2018 

Ik ben eruit. Dit is waarom vrouwen onderling zulke 'bitches' kunnen zijn. Keuzes.

Ik ben eruit. Ik heb er lang over na gedacht en ik weet waarom vrouwen, en in dit specifieke geval moeders, onderling zo onaardig kunnen doen over en tegen elkaar! Echt.

Ik denk dat ik snap waarom wij vrouwen; van nature liefhebbende en verzorgende wezens, elkaar openlijk dan wel achter iemands rug om be-, of erger, veroordelen!

Het komt door al die keuzes…

Bij iedere keuze die we moeten maken komen vragen. Mogelijkheden. Plussen en Minnen. En er is GEEN ENKELE weg optimaal! Voor niemand! En toch zul je keuzes moeten maken.

Als je dan die keuze uiteindelijk hebt gemaakt komen er toch momenten dat die andere keuze veel praktischer of veel meer ontspannen was geweest. Neem een ziek kind; er is geen enkele werkende moeder die het heel relaxed vind dat ze haar kind met een paracetamol en lichte verhoging naar het kinderdagverblijf brengt omdat ze die dag er echt moet zijn op haar werk. Een niet-buitenshuis werkende moeder houd haar koter in dit geval lekker thuis onder de wol. Maar geloof mij dat er ook geen niet-buitenshuis werkende moeder is die op een dag dat ze even me-time nodig heeft, het relaxed vind dat ze zich de hele dag moet ‘voegen’ naar de wil van haar kinderen ipv even de deur uit om ‘lekker’ te werken en ontspannen met je collega’s te lunchen. Je hebt jezelf echter te blijven overtuigen van de keuzes die je maakt.

En hoe zeer je ook overtuigt was van je gemaakte keuze, geloof me, er komen momenten dat het leven van die moeder die die andere keuze maakte echt veeeeeel beter klinkt. En die momenten… precies die momenten lieve dames… Die maken dat de liefste moeders kunnen transformeren in bitches… Al is het maar in hun gedachten…

Op zo’n betreffend moment ervaren we een soort onprettig, ondefinieerbaar gevoel waar we niets mee kunnen. We hebben onszelf namelijk dusdanig proberen te overtuigen van onze keuzes (dat moet, anders red je het niet te blijven focussen tijdens de tropendagen/-maanden/-jaren) dat we eigenlijk niet willen horen dat die andere optie überhaupt het overwegen waard was laat staan dat die, voor dat betreffende moment, wellicht beter was geweest.

Conclusie van je onderbewuste: Deze vrouw in kwestie met haar keuzes doet jouw theorie wankelen en moet worden geëlimineerd. Dan wel;  het over-positieve gevoel wat het opwekt moet worden afgezwakt…

Ik moet een beetje lachen om mezelf dat ik dit schrijf. Maar ik geloof echt dat er een kern van waarheid in zit. Uiteraard gevoed door mijn eigen onzekerheid, onkunde in knopen doorhakken en het achter mijn keuzes blijven staan ipv continu te fladderen van het een naar het ander (dat schijnt lastiger te zijn met kinderen in je leven 😉 ) Maar serieus, er zijn genoeg vrouwen die diepgaande gesprekken met andere vrouwen mijden om dat moment maar te ontwijken! Business met andere vrouwen doen? Dan moet je zeker zorgen dat je stevig in je schoenen staat tav de keuzes die je hebt gemaakt.

Neem het onderwerp ‘er moeten meer vrouwen aan de top’ wat continue oplaait. Evenals de discussie wat ‘beter’ is; blijven werken of niet (of minder) met kids. Mijn nekharen gaan er recht van overeind staan. Het valt al niet mee om ‘te voldoen’ aan je eigen standaard, laat staan aan die van ‘al die topvrouwen’ om je heen. Het zou mooi zijn als we als individuele vrouw en moeder kunnen bepalen waar onze prioriteiten liggen. En dat we respect hebben voor de keus van de ander. Maar dat het ook ok is om je kwetsbaar op te stellen tav de minnen die gerelateerd zijn aan de keuzes die je hebt gemaakt, zonder daarop afgerekend te worden…

Even mijn verhaal. Mijn Moment.

Mijn moment wordt opgewekt wanneer het gaat over kinderopvang. Ik ben extreem gevoelig voor alle argumenten voor kinderen naar een kinderopvang. Hoogstwaarschijnlijk omdat die van mij er nog nooit 1 van binnen hebben gezien. En echt. Als ik goed heb geslapen, de zon schijnt en er niemand 3 dagen achter elkaar ziek is waardoor alle schema’s in de war lopen, sta ik voor de volle 100% achter de keuze die we hebben gemaakt om geen opvang buitenshuis te hebben. Maar… je voelt ‘m aankomen…. Als ik ff niet lekker in mijn vel zit (lees: snak naar even een moment alleen) en een andere moeder vertelt me dat ze nog even een uurtje is gaan shoppen en de kids een uurtje later van de opvang heeft gehaald, bekruipt me een iet wat onprettig gevoel. Jaloezie? Misgunst? Er komen vragen komen in mijn hoofd om mijn gedachten enigszins te ordenen. Kan ze dat wel maken? Die kinderen zitten daar al de hele dag! Een beetje voor haar eigen lol. Je hebt zelf gekozen voor kinderen?!… Hoe zou ik zo’n uurtje ervaren? Zo’n uurtje zelf eigen baas klinkt echt  heeeeerlijk in de oren. Mmm eigenlijk helemaal niet gek. Waarom gaan mijn kinderen ook alweer niet naar een opvang?

Wat een genot lijkt het me ze heerlijk van 8 tot 18 naar en opvang te brengen om vervolgens een hele werkdag te kunnen knallen en te kunnen focussen op mijn werk. Om vervolgens zonder schuldgevoel op de terugweg nog even 10minuten kinderloos de hema in te kunnen… Dat alles ipv met mazzel een half uur iets te kunnen schrijven om vervolgens toch echt een omgevallen toren overeind te helpen, fruit te snijden, een luier te verschonen of koters uit school halen. Waarom ik dan ooit die andere keuze heb gemaakt? Omdat ik denk dat het fijn is mijn kinderen zoveel mogelijk zelf op te voeden. Ze zelf dingen te leren. Zoveel mogelijk bij ze te zijn nu ze klein zijn. Wanneer het op rolletjes loopt, ik m’n huis redelijk aan kant heb, in de avond en op gezette tijden kan werken, het heerlijk weer is en ik lekker met mijn schatten thee drink met fruit en chocola op ons favoriete plekje in de tuin, besef ik me gelukkig steeds meer hoeveel waarde ik daaraan hecht. Net als de momenten dat ik mijn dochter na een dag uit school haal en ze me moe in de armen valt en ik haar vervolgens gewoon lekker mee kan nemen om haar verhaal te horen of simpelweg een boekje voor kan lezen. Of nageltjes kan gaan lakken ;-).

Er is simpelweg geen wetenschappelijk bewijs dat je voor je kinderen het beste A of B kunt kiezen. En ook niet wat voor jou en je partner de beste keuze is. Dus zoals zo vaak gezegd;

Al die andere moeders doen ook maar wat. En wellicht dat je soms toch je keuzes moet of wilt bijstellen.

Ik vermoed dan ook dat we niet we niet zoveel kunnen doen aan onze bitchie-gevoel; dat het een beschermingsmechanisme is dat zo’n gevoel wordt opgeroepen. Ik denk dus dat het te maken heeft met de keuzes die we als vrouw moeten maken. En ook met de daaraan gekoppelde overtuigingskracht die we nodig hebben om onszelf te blijven overtuigen dat we de goede keuzes hebben gemaakt. Iedere vrouw met een andere overtuiging en/of die een andere keuze heeft gemaakt kan een potentieel slachtoffer zijn van ons bitchie onderbewuste! Puur en alleen om te voorkomen dat we gaan wankelen en wellicht wederom onze keuze gaan herberaden… Dat is namelijk geen doen! En dus beschermt ons onderbewuste ons daarvoor door die beste dame en haar ideeën dan maar gewoon voor stom/belachelijk/onverantwoord/lekker makkelijk/egoistisch oid uit te maken op dat vlak 😉

Maar als we ons bewust zijn van ons moment kunnen we wel proberen ons er kwetsbaar in op te stellen. Aan te geven dat we achter onze keuze staan maar dat we dat ‘dingetje’ ook wel heel relaxed zouden vinden. Als die ander dan ook nog een puntje zou kunnen noemen wat bij jou keuze wel heel fijn is kunnen we elkaar als vrouwen helpen!

En dan is het gras bij de buren wellicht niet meer zo heel veel groener

Bottom line. Laten we elkaar vooral niet overtuigen van onze keuzes. Het kost jou (en die andere vrouw) waarschijnlijk al moeite genoeg jezelf ervan te overtuigen en laten we wat liever zijn voor elkaar. Gewoon een gezellig kaartje sturen, een complimentje maken (en nee niet dat haar wallen vandaag een stuk minder erg zijn dan gister 😉 ), een smiley tekenen op een post-it met een groet erop op het scherm van je collega plakken. Dat soort kleine dingen. Het hoeft niet groots.

Lieve vrouwen. Laten we elkaar sterker maken. Iedereen is ergens onzeker over. Wees lief voor elkaar. 
Reactie plaatsen