Bij welke moeder is het gras het groenst?
28 juli 2018 

Bij welke moeder is het gras het groenst?

Donderdagavond na de training:

“Je ziet eruit alsof je al vakantie hebt! Zo energiek!” Een ander: “Ja zo zie je er altijd uit vind ik!”

Wow, gaat dit over mij? Ik word er bijna verlegen van en omdat ik gewend ben ieder compliment af te zwakken moet ik mijn best doen flap-uit-zinnen te onderdrukken. Zinnen als: “Nou je moest me vanmorgen zien na weer een gebroken nacht”, of “Ja, dat heb je met vrouwen die bijna niet werken overdag, die kunnen de hele dag in de zon” (Echt! Hoe bedenk ik het? Punt 1: ik, en ook thuismoeders zijn belabberd druk in huis, en punt 2: zo weinig werk ik eigenlijk niet overdag ;-) ).

Compliment ontvangen

Ooit heeft iemand me geleerd dat je ook gewoon: “dankje wel” kunt zeggen en het compliment mag ontvangen. Ik glimlach, voel ik geluksmomentje en zeg dat ik me zeker tijdens het geven van mijn trainingen ook heel lekker voel. Omdat ik dan doe waar ik goed in ben en wat ik leuk vind. En dat geeft me energie! Leuk om te horen en lief dat je het zegt!

Sta op en ren! Eh nee, sta op en loop…

Ik blijf nog even staan met 1 van de dames. Ik herken iets van mijn ‘oude ik’ in haar. Een soort rusteloosheid. Enorm praattempo, alles goedpraten dan wel weglachen. Zelfs haar looptempo (Lees: sta op, en ren ipv sta op, en loop. Dat werk.) We kletsen wat en ik vertel haar wat ik zie en herken. De dames die bij me hebben getraind dan wel patient zijn geweest en iedereen om mij heen weet dat ik nogal hyper kan doen wanneer ik heel enthousiast en blij ben. Maar het is ook een compensatiestrategie. Wanneer ik niet meer weet wat voor of achter is, ik ben naast hyper namelijk ook lichtelijk chaotisch (Mogelijk is er een verband? Iemand die dit herkent in haarzelf? Misschien?Alsjeblieft?), gedraag ik me hetzelfde. Dit was erger dan het nu is, maar het zit in me en steekt af en toe de kop op. Ik kan ‘jaloers’ of tegenwoordig misschien meer met adoratie naar vrouwen kijken die rust uitstralen. In alle omstandigheden. Die goed keuzes kunnen maken en ook bij hun keuzes blijven. Die grenzen aangeven aan zichzelf maar ook de buitenwereld en deze grenzen ook bewaken. Ik kan in de tussentijd redelijk relatieveren en weet dat ieder huis z’n kruisje heeft. De moeder op het schoolplein die de kids strak in de kleertjes heeft en er zelf ook op en top uit ziet heeft er misschien soms de balen van dat ze vaak ’s avonds moet werken waardoor ze licht gestresst de kids op bed probeert te krijgen terwijl ze daar zo graag de tijd voor neemt. En die buurvrouw die ‘echt alles goed voor elkaar heeft’ blijkt een jaar later overspannen thuis te zitten. Ik probeer een beetje tegen de maatschappij te schoppen om ons vrouwen wat bewuster te maken dat het bij niemand perfect is. We kunnen streven naar gelukkig zijn, niet naar perfectie, wat dat zal nooit gebeuren. Ook niet bij de buurvrouw…

Het groene gazon van de buurvrouw en mijn sprietjes

Ik vertel haar dat ik altijd zag (en soms nog zie) wat bij anderen fantastisch lijkt te zijn. Dan voel ik de drang tot uitbreiden van mijn uren (want dat kunnen die andere moeders toch ook probleemloos?!), wil ik er ook weer wat meer gesoigneerd uitzien (nageltjes in de lak, scheren van onder tot boven, haren misschien eens een keer fohnen?, nieuwe oorbelletjes kopen…) en moet mijn huis strakker zijn opgeruimd (mission impossible). En ja, het liefst dat allemaal en dan ook nog om 22.30 in mijn bed liggen zodat ik er om 6.30 uit kan om alvast een yoga-workout te doen voor de kids beneden komen …

Dat vervolgens deze dame me vertelde, en ik citeer: tegen mij op kijkt, vond ik daarom nogal schokkend! Juist omdat ik graag wil laten zien en voelen aan de vrouwen die bij mij sporten (zeker de groep SuperMama’s = > 3mnd na de bevaling) dat bijna niemand zonder concessies door het moeder leven kan, werd ik eigenlijk een wat verdrietig ze dat zij. ‘O mijn god’ dacht ik van binnen. Als ik iets graag wil overbrengen, is het dat mijn leven (net als dat van alle andere moeders) ook niet altijd optimaal verloopt. Dat, juist ik, goed ben in het zien van het groene gras van de buren ipv mijn groene sprietjes. En dat ik het soms moeilijk vind simpelweg te genieten van al het moois dat ik in mijn leven heb.

Voor mij een leermoment dat klaarblijkelijk ‘zelfs ik’ kan worden gezien ‘als die buurvrouw’.

Alles wat ik wil zeggen: laten we alsjeblieft niet alleen de shiny site van instagram zien en de positieve dingen horen. Niet dat we dingen negatief moeten brengen en moeten zeiken hele dagen! Begrijp me niet verkeerd! Je hoeft echt niet met je ellende te koop te lopen, maar ik vind het wel heel fijn dat er in mijn groep met een grap en een grol gezegd kan worden dat die slechte nachten echt waardeloos zijn voor je seksleven en dat de ‘hele dag’ borstvoeding geven nou niet echt helemaal het ultieme genotsmoment veroorzaken wanneer je had bedacht lekker in de stad te kunnen paraderen in een nieuw jurkje achter je mooie Joolz incl jouw new-born beauty. 

Dus geniet er nou maar gewoon van dat het bij tijd en wijlen gewoon lekker loopt en laat die andere keren zo soepel mogelijk van je schouders glijden…

Niemands gazon is strak groen. Maar ej, mos en onkruid is ook vaak groen…

 

 

Reactie plaatsen